s
มันตัดใจยากเหลือเกิน
4/10/2017 9:55:31 AM                                      หากใครอ่านกระทู้เก่าเรา     อาจจะพอจำได้บ้างที่นัดเจอกับผู้ชายอิตาลี เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 60 ที่ผ่านมา แต่จริงๆแล้วผู้ชายมาถึงไทยตั้งแต่ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 60 แล้ว แต่โกหกเราว่าไปฝึก   ซึ่งเราก็มั่นใจว่าเขาน่าจะนัดกับใครสักคนก่อนเรา แต่เขาไม่ยอมรับ และที่เรามั่นใจว่าสิ่งที่เราคิดเป็นจริงเพราะว่า เราเห็นที่กระเป๋าเดินทางเขา แต่เรายังไม่พูดอะไรกับเขา
                                
                                       เราก็ไปเที่ยวที่เกาะเสม็ดด้วยกัน ใช้เวลาอยู่ด้วยกันประมาณ 7 วัน มีวันหนึ่งเราแอบดูโทรศัพท์เขา (อันนี้คือยอมเสียมารยาท) ในไลน์เขาคุยกับผู้หญิงหลายคนมาก เห็นครั้งแรกตกใจมาก พูดไม่ออก ตกใจยิ่งกว่าเห็นกระเป๋าเดินทางซะอีก แต่เราคิดว่าเขาน่าจะเลือกมาพบเรา และผู้หญิงอีกคนก่อนหน้าเรา แค่นั้น คงไม่ได้มาหาทุกคน หรือถ้าจะมาหาทุกคน ก็คงเจอได้แค่คนละวัน ตลอดที่อยู่ที่เกาะเสม็ดเราก็คุยกับเขาปกติ แต่บางอารมณ์มันก็คิดมาก สับสนไปหมด บางครั้งก็แอบร้องไห้คนเดียว บางครั้งก็ทำตัวดูเงียบๆ ไปก็มี แต่ก็พยายามจะทำให้มันเป็นปกติให้มากที่สุดเท่าที่เราจะสามารถทำได้   เขาอญุ่กับเราถึงวันที่ 2 มีนาคม 60 เรากลับกรุงเทพกัน และเราก็ไปส่งเขาที่สนามบินในคืนนั้น   ***ถ้าใครได้อ่านเรื่องเราจะรู้ว่า   วันที่เขามาหาเรา เขาไม่ให้เราไปรับที่สนามบิน

                                    หลังจากเขากลับไปได้ 3 วัน เราตัดสินใจบอกเขาว่าเรารู้ความจริงว่าคุณมาถึง วันที่ 14 เราเห็นกระเป๋าเดินทางของคุณ เราก็พูดแค่นั้น เขาโกรธเรามากไม่อธิบาย หรือแก้ตัว หรือขอโทษสักคำ   พูดแต่คำเดิมๆว่า เราไม่เชื่อใจเขา   เราเช็คเขาตลอดเวลา เราไม่ให้เกียรติเขา ***(มันจะเชื่อไหวหรอคะ ลองคิดดูสิ)    ก็เพราะเราเชื่อมาตลอดว่าเขาจริงจังกับเรา   เราถึงเจ็บจนถึงทุกวันนี้     ต่อนะคะ   เขาบอกเขาจะเลิกกับเรา มันถึงเวลาจบแล้ว เขาไม่สามารถรับได้กับสิ่งที่เราทำ   สรุปคือเราเป็ฯฝ่ายผิด เรางงมากเราทำผิดมากมายขนาดนั้นเลยหรอ   แทนที่เขาจะพูดความจริงกับเรา หรือยอมรับในสิ่งที่เขาทำ   กลับกลายเป็นว่าโทษเราอย่างเดียว       สุดท้ายเราเป็นฝ่ายขอโทษ   ****สงสัยจะรักเขามาก   เราบอกเราขอโทษ   ยกโทษให้เรานะ เราผิดไปแล้ว เขายืนยันคำเดียวว่าไม่ คืนนั้นเราก็เลยเงียบไป ไม่ได้ส่งข้อความหาเขา และเขาก็ไม่ได้ส่งมา    จนถึงตอนเช้า     เรานี่แหละส่งไป เราบอกว่าอย่าบล็อคไลน์เรานะ   เขาตอบกลับมาผมไม่ได้บล็อคคุณ ผมรักคุณ ขอเวลาผม     ผมรักคุณมาก    แต่คนที่ผมรักมาก กลับทำให้ผมเสียใจ คอยเช็คผมตลอดเวลา   ทำไม ทำไม คุณถึงไม่เชื่อผม   ไม่เคยเชื่อะไรผมเลย ไม่เชื่อว่าผมรักคุณ

                                    ทำไมตอนอยู่ที่เกาะเสม็ดคุณไม่พูดอะไร    ผมเห็นคุณเหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลา     คุณทำให้วันหยุดของผม การมาเที่ยวของผมเหมือนตกนรก    *****ฉันผิดเองแล้ว   เราต้องการความจริงจากเขามากกว่า    แต่เขาก็ไม่ยอมพูดถึงเลย เขาก็พูดว่าผมโกรธคุณมาก     แต่ผมยังคงรักคุณอยู่    ที่ผมยังอยู่กับคุณตอนนี้ไม่ไปไหน   เพราะผมรักคุณ     และเขาก็ส่งรูปกระเป๋าสตางค์รูปแมวที่เราฝากไปให้หลานสาวเขา   หลานสาวเขาน่าจะเป็นน้องเราประมาณ 6 ปี   มันเป็นรูปที่หลานสาวเขาถ่ายมาให้เขาดูอีกที   ประมาณว่าได้รับของแล้วนะ   และเขาก็บอกว่าเขาไม่สบาย และเหนื่อยมาก เราก็ด้วยความเป็นห่วง    ก็มันยังรักอ่ะ   เราก็ถามว่ากินยาหรือยัง    เป็นยังไงบ้าง     เขาพูดกลับมาว่า     บางทีคุณอาจจะไม่เชื่อผม    คุณอาจจะกำลังเช็คผมอยู่ก็ได้ตอนนี้      เราเสียใจมาก   ร้องไห้    และเราก็บอกเขาว่า    เราถามไม่ได้เลยหรอ     ถ้างั้นจะไม่ขอรบกวนคุณอีกแล้วนะ   คือเราจะตัดใจไปจริงๆ แล้วอ่ะค่ะ    เราคิดยังงั้นนะตอนนั้น      เขารีบตอบกลับมาว่า    คุณต้องเขียนหาผม     ผมต้องการให้คุณเขียนหาผม      ผมรักคุณมาก     เราก็ตอบกลับไปว่า   ฉันจะเขียนหาคุณใหม่พรุ่งนี้    คืนนี้ฉันจะนอนแล้ว      สุดท้ายตัดเขาไม่ได้ตามเคย

                                    วันต่อมาเขาเริ่มคุยกับเราปกติ      บอกคิดถึง บอกรัก   เราเขาก็บอกว่าสัญญากับผมนะ ว่าต่อไปนี้คุณจะเชื่อผม   เราก็ตอบไปว่าโอเค   ฉันสัญญา   ฉันจะเชื่อคุณ   จะไม่เช็คคุณแล้ว   เราก็แคปหน้าจอประโยคที่เราคุยกันไว้    และบอกว่าถ้าวันไหนเราผิดสัญญา    เขาจะส่งภาพที่เขาแคปไว้   มาเตือนสติเรา    และเขาจะไม่ให้อภัยเราอีก       ********ฉันผิด   ฉันผิดมาก************

                                    ผ่านมาก็ไม่มีอะไร   เราก็คุยกันปกติเหมือนคนรักกันทั่วไป      แต่เราไม่ลืมนะคะ    เราไม่เคยลืม    เราร้องไห้ทุกวัน   มันเจ็บปวดมากสำหรับเรา     คิกไป คิดมา สับสนไปหมด หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้          จนเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา    เราอึดอัดมาก   ถ้าเราไม่ได้พูด    อยู่ๆ เราก็ถามเขาดื้อๆ เลย ว่าคุณยังคุย หรือติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นหรือปล่าว ***เรารู้ว่าเขายังติดต่อกันอยู่******     เขานิ่งไม่ตอบ     เราพิมพ์ไปอีกว่า    ฉันหมายถึงคนที่คุณไปหา   ก่อนหน้า ที่จะมาหาฉัน     คุณรักเขา   คุณต้องการเขา    คุณไม่ได้รักฉัน    ฉันไม่สำคัญสำหรับคุณ     คุณให้เวลาผู้หญิงคนนั้นมากกว่าฉัน   คุณเลือกที่จะไปหาเขาก่อนมาหาฉัน     

                                       เขาตอบกลับมา     คุณเริ่มอีกแล้วนะ   พร้อมส่งภาพที่เขาแคปไว้มาด้วย     เราตอบว่าฉันไม่ได้เริ่ม   ฉันไม่ลืมที่สัญญากับคุณไว้   ฉันแค่ถามคุณ    และไม่ได้เช็คคุณด้วย      คุณไม่รู้ว่าฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน       เขาตอบมาว่า คุณไม่จำเป็นต้องเจ็บปวด   และเสียใจ    ผมอยู่กับคุณตลอดเวลา     และคุณก็อยู่กับผมตลอดเวลา        ผมไม่มีใครนอกจากคุณ    คุณต้องเชื่อผมนะ คุณอย่าเสียใจ อย่าร้องไห้   เราไม่ได้ตอบอะไรนอกจากคำว่า OK เขาอ่าน   และก็ไม่ได้ตอบกลับมา   เราก็ไม่ได้เขียนไป    คิดว่าเป็นไงเป็นกัน     จบก็จบ   เพราะเจ็บเหลือเกิน        ผ่านไป 1 ชั่วโมง   เขาพิมพ์มา   เรียกชื่อเรา ถามหาเรา   เราก็ตอบกลับไปว่า   ฉันอยู่นี่       เขาก็พิมพ์   กลับมาว่า     เมย์ ผมรักคุณ   ผมรักคุณ   คือพิมพ์มายาวมาก เยอะมาก    กับประโยคนี้      เราก็พิมพ์กลับไป ฉันก็รักคุณ ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้อีก      ฉันจะลืมมัน   เพราะฉันไม่อยากเจ็บปวด      เขาก็พิมพ์มาว่า     คุณลืมมันซะ   ลืมมัน   Forget it Start to love and believe me   เราก็โอเคร ฉันจะลืมมันให้หมด

                                   แต่ในความจริง มันยากมากค่ะ ทุกวันนี้เราก็คุยกันทุกวัน   เขาบอกรักเราทุกวัน   แต่เราไม่รู้จะเชื่อได้ยังไง   ว่ามันคือความจริง   เขาจะคบคนอื่นด้วย เพื่อเลือกคนที่ดีที่สุด มันไม่ผิด   แต่ถ้าเล่นกับความรู้สึกเราแบบนี้ เราเจ็บค่ะ    จะว่าเราโง่ เราก็ยอมรับ   จะว่าเรารักเขามาก   เราก็ยอมรับ   เรายังหาคำตอบ และทางออกให้ตัวเองไม่ได้       

                                  ทำไมเราถึงคิดว่าเขายังติดต่อกันอยู่      เพราะเวลาเขาตอบไลน์เรา    มันเหมือนแวบหายไปตอบของอีกคน   แปปเดียวก็กลับมาใหม่    แต่เราว่าเขาน่าจะติดต่อกับคนที่เขาไปหามา ส่วนคนอื่นๆ ที่เราเห็น   อาจจะไม่ได้คุยกันแล้ว   เพราะอาจจะเพิ่งมาหาช่วงก่อนมาไทย   ถูกใจก็คุย   ไม่ถูกใจก็ไม่คุย   และบวกกับไม่ได้ไปพบกันด้วย     อันนี้คือคิดเอาเองนะคะ


                             ยังไงพิมพ์ตัวเล็ก       เว้นวรรคไม่ถูกต้อง   หรือพิมพ์ผิด   ต้องขออภัยด้วยนะคะ    เพิ่มขนาดตัวอักษาไม่ได้ค่ะ


ขอบคุณนะคะ ที่เขามาอ่าน     ยังไงขอคำแนะนำ ตำหนิ บ้างก็ได้ค่ะ      ****มันลืมยากจริงๆ   ยิ่งนานวันก็ยิ่งรัก    ยิ่งลืมไม่ได้*****

   
     


by : marymaynaka
วันนี้จะได้เจอกับ(แฟน)ที่คุยอนไลน์
สอบถามที่ท่องเที่ยว
ลบโพส
-----LadySquare.com Diary--------





This page was generated in 0.227 seconds.
ติดต่อทีมงานฯ Ladyinter.com ได้ที่ editor@thaicomp.com

free counters